Złocista, kruchutka na brzegach skorupka i soczyste, delikatne wnętrze, a nie rozmemłana masa z patelni. Placki z cukinii mają opinię naleśników z warzyw, które rozpadają się i miękną, ale to kwestia wody, której w cukinii jest około 95%. Gdy większość zostanie usunięta, a olej będzie odpowiednio gorący, placki robią się chrupiące na zewnątrz i nie wymagają panierki ani dziesięciu dodatków. Całość zajmuje około 40 minut, z czego aktywnej pracy jest mniej niż połowa.
Składniki na placki z cukinii (ok. 12 sztuk, 4 porcje)
- 700 g cukinii (1 duża albo 2 mniejsze)
- 1 łyżeczka soli (do odsączenia warzywa)
- 1 duże jajko
- 4 płaskie łyżki mąki pszennej (ok. 40 g)
- 1 łyżka skrobi ziemniaczanej
- 1 ząbek czosnku, przeciśnięty przez praskę
- 2 łyżki posiekanego koperku lub szczypiorku
- świeżo mielony pieprz
- ok. 100 ml oleju rzepakowego rafinowanego do smażenia
Skrobia ziemniaczana jest tu po to, żeby skorupka była bardziej szklista i krucha. Bez niej placki też wyjdą, ale będą trochę bardziej „mączne”. Do smażenia najlepiej nadaje się olej rzepakowy rafinowany albo słonecznikowy. Oliwa extra vergine przy takiej temperaturze zaczyna się palić i nadaje goryczki.
Przygotowanie placków z cukinii krok po kroku
- Cukinię umyć, odciąć końcówki i zetrzeć na tarce o grubych oczkach. Młodej cukinii nie trzeba obierać, skórka dodaje koloru i nie psuje tekstury. Przy bardzo dużych okazach z wyraźnymi pestkami lepiej wyciąć gniazdo nasienne łyżeczką, bo to najbardziej wodnista część.
- Wiórki wsypać do durszlaka, wymieszać z solą i zostawić na 15 minut. Sól wyciągnie wodę z komórek, więc odpuszczanie tego kroku kończy się papką na patelni.
- Odsączoną cukinię przełożyć na czystą ściereczkę lub kilka warstw gazy i wycisnąć z całej siły. Z 700 g wiórków wychodzi zwykle 100-150 ml zielonej wody, a masa zmniejsza się do 450-500 g. Powinna być wyraźnie sucha, prawie „sprasowana”.
Jeśli po wyciśnięciu wiórki wciąż zostawiają na dłoni mokry ślad, wycisnąć jeszcze raz. Te dodatkowe 30 sekund robi większą różnicę niż jakikolwiek dodatek mąki.
- W misce połączyć cukinię z jajkiem, czosnkiem, koperkiem, mąką, skrobią i pieprzem. Dodatkowo nie solić, bo wiórki zatrzymały trochę soli z odsączania. Masa ma być gęsta i lekko lepka, tak żeby trzymała się na łyżce. Jeśli się rozlewa, dosypać jeszcze łyżkę mąki, ale nie więcej, bo placki wyjdą gumowate.
- Na dużej patelni rozgrzać olej na średnio-wysokim ogniu, aż warstwa 4-5 mm będzie gorąca. Kropla masy wrzucona na próbę powinna od razu intensywnie skwierczeć. Zbyt chłodny olej to nasiąknięte tłuszczem, blade placki.
- Masę nakładać łyżką, od razu rozpłaszczać do grubości 5-7 mm i średnicy 7-8 cm. Cieńsze placki mają więcej chrupiących brzegów. Na patelni zmieszczą się 3-4 sztuki, bo ścisk obniża temperaturę oleju i para nie ma gdzie uciekać.
- Smażyć 3-4 minuty bez ruszania, aż spód mocno się zrumieni i placek da się łatwo podważyć łopatką. Odwrócić tylko raz i smażyć jeszcze 2-3 minuty.
- Usmażone placki układać na metalowej kratce, najlepiej nad blachą. Papierowy ręcznik wchłania tłuszcz, ale zatrzymuje parę pod plackiem i spód miękną. Kolejne partie smażyć po usunięciu drobinek z patelni i w razie potrzeby dolać oleju.
Gotowe placki można trzymać w piekarniku nagrzanym do 100-120°C do czasu usmażenia całości. Zostają wtedy chrupiące, a pierwsza partia nie stygnie, gdy smaży się ostatnia.
Dlaczego placki z cukinii miękną i rozpadają się
Najczęstszy powód to woda. Cukinia puszcza sok jeszcze po wymieszaniu z jajkiem, dlatego masę najlepiej smażyć od razu. Jeśli ma postać dłużej niż 10 minut, na dnie miski zbiera się płyn, który trzeba odlać albo dołożyć trochę wiórków wyciśniętych świeżo.
Drugi błąd to nadmiar mąki. Przy zbyt rzadkiej masie kusi, żeby sypać aż do gęstości ciasta naleśnikowego, ale wtedy placki robią się twarde i mdłe. Lepiej wycisnąć wodę dokładniej, niż ratować to mąką. Trzeci to niecierpliwość: przewracanie placków co chwilę albo przyciskanie ich łopatką rozrywa skorupkę, zanim zdąży się utworzyć.
Placki z cukinii w innych wersjach
Placki z cukinii z piekarnika
Placki można wyłożyć na blachę wyłożoną papierem do pieczenia i lekko posmarowaną olejem. Piec w 220°C (góra-dół) przez 12 minut, odwrócić i dopiec 8-10 minut. Wyjdą mniej chrupiące niż smażone, ale też dużo lżejsze, bo zużywają łyżkę oleju zamiast kilkudziesięciu mililitrów.
Dobrze działa wtedy dodatek 2 łyżek startego parmezanu do masy. Przy pieczeniu to on odpowiada za złotą, lekko chrupiącą skorupkę.
Placki z cukinii z fetą i miętą
Do podstawowej masy dodać 80-100 g pokruszonej fety i łyżkę posiekanej mięty, a koperek pominąć. Feta jest słona, więc nie trzeba dosalać cukinii podczas odsączania na zapas, wystarczy pół łyżeczki soli.
Takie placki są bardziej wilgotne w środku i szybciej brązowieją przez cukry z sera, więc ogień warto zmniejszyć o pół oczka.
Wartości odżywcze placków z cukinii
Porcja to około 3 placki. Wartości są szacunkowe i zależą od tego, ile oleju faktycznie wchłonęły placki.
- energia: ok. 200 kcal
- białko: ok. 7 g
- tłuszcz: ok. 11 g
- węglowodany: ok. 18 g
- błonnik: ok. 2 g
Przy pieczeniu w piekarniku kaloryczność spada do około 140 kcal na porcję.
Podawanie i przechowywanie
Najlepiej smakują z gęstym jogurtem greckim wymieszanym z czosnkiem, solą i odrobiną soku z cytryny. Pasują też do nich zsiadłe mleko z koperkiem albo sos z kwaśnej śmietany i szczypiorku. Na obiad dobrze komponują się z jajkiem sadzonym i pomidorami, a na kolację z kiszonym ogórkiem.
Placki najlepiej zjeść zaraz po usmażeniu. Resztki można przechowywać w lodówce do 2 dni, najlepiej w pojemniku wyłożonym papierem. Odgrzewać w piekarniku w 200°C przez około 8 minut albo w frytkownicy beztłuszczowej przez 4-5 minut. Mikrofalówka zamienia je z powrotem w miękkie placki. Usmażone placki można też zamrozić na kratce, a potem przełożyć do woreczka i odgrzewać prosto z zamrażarki w gorącym piekarniku, około 12 minut.
